Gedicht van Jace van de Ven

Mens dier nood

 

Wat geeft haar poes erom dat zij niet knap is

Niet zo atletisch, niet mondfiat of humorvol

Een betere haven dan haar schoot die is er niet

Waar familie en kennissen haar baasje mijden

Snort zij tevreden: dank je voor de sympathie

 

Als hij droevig voor zich uit tuurt om wat was

Komt zijn hondje op zijn hondenkrent gezeten

Naar hem kijken alsof hij al dat diep verdriet

Begrijpt, intens en lang totdat de man hem aait

En lacht en fluistert: dank je voor de sympathie

 

Samen het isolement verdrijven, nieuwtjes naar

Elkander janken of miauwen, nieuwsgierig door

De ruitjes kijken, samen bang van onweer zijn

Wars van druk gedoe en als het regent lekker

Wachten tot het droog is, dicht bijeen en klein

 

© 2010 JACE van de Ven